Stanisław, trzeźwiejący alkoholik, dzieli się swoim doświadczeniem w realizacji Programu 12 Kroków. Autor skupia się na ogromnym znaczeniu Kroku Dziesiątego, podkreślając, że codzienna praca nad własnymi wadami oraz modlitwa pozwalają mu zachować spokój w obliczu trudnych sytuacji życiowych, takich jak rozwód. Stanisław zaznacza, że fundamentem jego trzeźwości jest pokora, oddanie życia sile wyższej oraz stały kontakt z innymi osobami uzależnionymi. Wyjaśnia on równieżwyższość duchowych sugestii wspólnoty nad samą terapią, wskazując na konieczność porzucenia egoizmu na rzecz służby innym. Całość wypowiedzi jest dowodem na to, że systematyczna dyscyplina duchowa skutecznie uwalnia od obsesji picia i zmienia sposób reagowania na krzywdy.